Nie wiem co powiedzieć. Totalnie zatkało mnie, jak zobaczyłam te durne insynuacje.

Skoro już ktoś mnie wywołuje do tablicy, to czas by opowiedzieć szerzej o tym, jaką rolę Chenille i Nannie odgrywają w moim życiu.
Wrócę pamięcią do początku tego roku i do tej nieszczęsnej sytuacji związanej z moim zaginięciem. Przeżyłam istny koszmar, w wyniku którego musiałam zostać przymusowo skierowana do DMH na leczenie na oddziale zamkniętym. Byłam tam całkiem sama. Najbliżsi nie mogli mnie odwiedzać, co kompletnie mi nie pomagało.
Przyszedł jednak moment, w którym lekarz prowadzący stwierdził, że mój stan jest na tyle stabilny, by móc mnie wypisać do domu.
Jakiego domu? Nie miałam domu, w którym mogłabym czuć się komfortowo i bezpiecznie. Moja kuzynka Raven Morgan nie była w stanie dostatecznie się mną opiekować, bo jeszcze wtedy czynnie prowadziła swoją karierę z zespołem Doomforge. Kto natomiast wyciągnął rękę, by wspomóc mnie w rekonwalescencji i dać mi komfortowe warunki?
Chenille CarterLarocque i Nannie Larocque

To dzięki nim mogę cieszyć się życiem bez obaw o nawroty choroby. Dały mi ciepło domowego ogniska, w którym zawsze będę się czuć pewnie i bezpiecznie. Wspierały mnie w moich decyzjach dotyczących dalszych kroków w dorosłym życiu. Obcy ludzie.
Nie doświadczyłam wcześniej w moim życiu czegoś takiego. Myślałam, że nie można być szczęśliwym w codzienności; że wszystko to jakiś kit, który wciska się ludziom. Okazało się, że może być inaczej.

I dzisiaj, stojąc w miejscu w którym jestem, mogę z pełną stanowczością stwierdzić, że mam najlepszych rodziców na świecie. Tak. Rodziców.
Parę miesięcy temu zdecydowaliśmy wspólnie, by odpowiednimi krokami prawnymi sformalizować pewne kwestie. Chenille i Nannie są moimi rodzicami. Zostałam przez nich adoptowana.

Dlaczego wcześniej nic nie powiedziałam? Nie czułam potrzeby zdradzania takich szczegółów, bo szanuję prywatność zarówno ich jak i swoją. Nie chciałam się także obnosić z faktem, że są zamożne. Nie korzystam z luksusów i nie wybieram, czym moja matka chce wyjechać z garażu, gdy jej towarzyszę.
Ich bogactwo nie jest moim bogactwem. W tym domu mam swój mały pokój, w którym mieszkam. Nie ubieram się w markowe ciuchy, nie mam na własność drogich samochodów.

Chcę na sam koniec powiedzieć, że nie wbiliście kija w mrowisko, CP. Uważam, że się Wam nie udało, mimo - jak to piszecie - wielomiesięcznych prób znalezienia skazy w moim życiorysie.